Sightseeing Jo’burg: van township tot tandarts

Maandag even een chill dag. En wat doe je dan? Boer zoekt vrouw kijken onder het genot van een bakje thee met melk. Heerlijk Hollands op Afrikaanse bodem.

Dinsdag zijn we de hele dag op stap geweest met de vader van Rebecca. Stanley komt van oorsprong uit Swaziland, maar woont nu al een hele tijd in Johannesburg. De in en outs horen van de ‘local’ is veel leuker dan de standaard dingen die we op internet kunnen lezen.

Nadat we Rebecca naar school hadden gebracht kon de sightseeing tour beginnen. Laten we starten met…. file! Welcome in Jo’burg… Johannesburg is ’s ochtends ontzettend druk. Op de snelweg en de wegen daar naar toe is het spitsuur (er is als het ware een cirkel om Johannesburg om zo snel mogelijk van A naar B te komen). Ook kwam ik er in de auto achter dat ik compleet gedesoriënteerd ben. Toen ik dit zei was dat ook niet zo gek. Want dit is het zuidelijk halfrond. Alles is voor je gevoel aan de andere kant. Gelukkig wist Stanley ons een paar herkenningspunten te geven zodat we een idee hadden waar ik de stad we ons bevinden.

Na een tijd in de file te hebben gestaan, wat sluiproutes om het verkeer te omzeilen en zoeken naar de plaats van bestemming, kwamen we aan bij North Cliff Eco park. Dit is een heuvel (voor onze begrippen een berg) waar we een wijd uitzicht hadden over Johannesburg. Vanaf hier heeft Stanley ons uitgelegd hoe de stad is op gebouwd. Tijdens het uitzicht konden we genieten van een bakje warme chocolade melk. Onze tourguide had overal aan gedacht.

Na dit prachtige uitzicht zijn we in de auto gestapt richting het Apartheid museum. Ondertussen moesten we in de auto steeds van links naar rechts kijken. Want aan die kant was dat te zien en aan de andere kant was dit weer belangrijk. Zoveel informatie in korte tijd dat het bijna niet te onthouden is.
 
Marlies en ik werden afgezet bij het Apartheid museum. De kaartjes werden voor ons geregeld en we kregen zomaar de telefoon van Stanley mee. Zo konden we elkaar bereiken in geval van nood en konden we bellen als we opgehaald wilden worden. Wat een vertrouwen! We waren verbaast over hoe makkelijk dingen hier kunnen gaan.

Het Apartheid museum was heel indrukwekkend. Stap voor stap werd de apartheid uitgelegd. Men denk dat het begint bij Mandela, maar er zit nog een hele geschiedenis aan vooraf. Het is een grote politieke strijd waar veel slachtoffers zijn gevallen. Iedereen werd in een hokje geduwd, dus ook de blanke mensen. Er waren speciaal gebouwen voor hen maar ook andere gebouwen waar men geen stap mocht zetten. Heel heftig om te zien maar wel bijzonder. Een onbekend stuk geschiedenis is voor ons gaan leven.
Aan einde van het museum was er een muur met verschillende quotes van Nelson Mandela. Hier kon je een quote uitzoeken die jou het meeste aanspreekt. En daarbij een zelfde kleur stok in een bak steken. Zo wandel je verder in de voetstappen van een groot man. Mijn quotes was: “Honesty. The firt thing is to be honest with yourself. You can never have an impact on society if you have not changed yourself” – Nelson Mandela

Na een dag vol indrukken kwamen we moe maar voldaan thuis. Samen met Rebecca nog even spelletje gespeeld. Pesten, basterd, vlotte geesten en mikado. Genoeg keus dus!

’s ochtends is het eerste geluid wat we horen van een vogel. Als je denkt dat dat fijn wakker worden is, heb je het mist. Het geluid heeft wat weg van een meeuw. Alleen roept deze: Haaa haaa haa dee daa.. En dan heb ik het over de Hadeeda.
Om 8 uur werden we opgehaald door Stanley. Vandaag staat op het programma: Soweto en een bezoek aan het hoogste gebouw van Zuid Afrika.

Je moet je voorstellen dat elke groep ergens anders gehuisvest werd. De kleurlingen hier, de Indische mensen daar, en de donkere mensen zo ver mogelijk bij de stad vandaan.
Achter de minedumps (het zand wat overblijf van het graven van een mijn) ligt Soweto (South Western Township). Achter een muur verstopt, zo ver mogelijk ergens vandaan. Voor wie denkt (wat ik ook dacht) dat een township bestaat uit alleen maar krottenwijken heeft het mis. Slechts 30% bestaat nog uit golfplaathutjes. De rest zijn kleine stenen huizen. Maar er staan ook grotere huizen, dat is het ‘welvarende’ deel van dit gebied.

Eerst reden we door Vilakazi street. Dit is de straat waar Desmond Tuto en Nelson Mandela hebben gewoond. Daardoor is deze straat nu erg toeristisch.
We zijn doorgereden naar een project wat Stanley kent, midden in de township. Hier was een mevrouw die inmiddels zorg draagt over 1600 kinderen. Wat begon vanuit haar eigen huis is uitgegroeid tot een groot project. De kinderen hier krijgen eten en drinken en schooluniformen. Ook wordt het schoolgeld voor hen betaald zodat zij onderwijs kunnen krijgen. Heel bijzonder…

Na het bezoek aan dit project zijn we naar het Hector Pieterson museum gereden. We hebben gekeken bij het grote monument wat daar is gebouwd. In 1976 is hier er in Soweto een opstand geweest van studenten naar de regering. De regering wilde namelijk dat al het onderwijs niet meer in het Engels maar in het Afrikaans werd gegeven. Hector Pieterson is de eerste (naam dragende) student geweest die op 13 jarige leeftijd is neer geschoten. Na hem volgden nog veel meer…

Tijdens het wandelen van het Hector Pieterson Museum naar het huis van Mandela zijn me een aantal dingen opgevallen. Allereerst heb ik vandaag mijn eerste cursus ‘langzaam wandelen’ gehad. Afrikanen lopen echt heel langzaam. Stanley heeft uitgelegd dat dit niet is omdat ze lui zijn. Als je snel gaat wandelen krijg je het warm, ga je zweten en verlies je vocht. Gevolg? Uitdroging. Veel mensen moeten hier 4 uren wandelen om op het werk te komen. Als je dat gaat doen in Nederlands tempo dan haal je het einde niet.
Ook voelde ik me voor het eerst ‘echt’ blank. Soweto is nog steeds een gebied waar veel zwarte mensen wonen. Daar loop ik dan als blanke tussen. Het contrast was voor mijn gevoel nog groter omdat ik echt nog geen kleurtje heb gekregen hier. Van Nederlands blank naar Afrikaans zwart…. Maar onveilig voelde ik me niet. De mensen zijn vriendelijk en het scheelt dat we Stanley bij ons hadden. Die kent het reilen en zeilen hier.

Na een korte (met het Afrikaanse tempo lange) wandeling kwamen we aan bij het huis van Mandela. Natuurlijk is dit nu heel toeristisch, maar toch leuk om te zien. In het huis is een klein museum gemaakt. Een vrouw heeft ons van alles verteld. Ik was blij dat ik de film “Long walk to freedom” had gekeken want zo had ik een aantal aanknopingspunten.

Tot slot hebben we in Soweto even een drankje gedaan. Daar zit je dan, 'ergens' een drankje te drinken in een township. Dat is het handige van je eigen tourguide, even op een gebied dat niet zo toeristisch is.

Voor de ‘Wie is de mol’ kijkers onder ons, het waren allemaal herkenningspunten. Het vorige seizoen is opgenomen in Zuid Afrika en werd gestart vanuit Soweto. Zo heb ik de bungeejump torens gezien en de Regina Mundi kerk waar de kandidaten zich moesten verzamelen.

Dit was nog niet het einde van de dag. We zijn doorgereden naar het oude centrum van Johannesburg. Daar hebben we een bezoek gebracht aan het hoogste gebouw van Zuid Afrika: Cartlon Centre Office Tower. 223 meter hoog en 50 verdiepingen. We dachten dat we gister al een wijd uitzicht hadden, nu stonden we nog veel hoger. Hier hebben we even een lunch gehad. Stuk kip met bleke patatjes. Hoe ze vlees moeten bereiden weten ze hier heel goed, maar patat bakken??

Dat waren twee volle dagen met veel informatie. Nu hoor ik je denken, en die tandarts dan?? Vanochtend werd ik wakker met ontzettende kiespijn. Gisteren had ik hier al een beetje last van maar ik dacht ‘met een paar paracetamol er in en een nacht slapen is dit wel weer over’. Helaas…
Ik riep eerder deze week nog naar Marlies: ‘ooooh als je nog naar de tandarts moet kun je hier heen (bij de supermarkt op de hoek).  Wellicht had ik dit beter niet kunnen zeggen??

Dirkje heeft stad en land afgebeld voor een afspraak bij de tandarts. Gelukkig kon ik bij een goede praktijk terecht. Half 10 waren we in de praktijk, helaas moest ik wachten tot 11 uur dus heeft Stanley (gelukkig was er iemand mee) ons weer thuis afgezet.
11 uur, daar lag ik dan. Bij een tandarts in Johannesburg. Ze heeft alles bekeken, foto’s gemaakt maar er was niks te zien. De vulling die er in zat was prima en er zat geen ontsteking onder de kies. Ik vertelde dat ik twee weken geleden een oorontsteking gehad heb aan die kant en toen viel voor de tandarts het kwartje. Aangezien dat allemaal dicht bij elkaar zit kon de pijn van het oor wel verhuist zijn naar mijn kies. Ik kreeg een recept voor geschreven: antibiotica, maagbeschermers en pijnstillers, op naar de apotheek. Eenmaal thuis meteen maar gegeten, de eerste pillen er ingedrukt en op bed gegaan.

Nu, na de eerste pillen en een middagdutje, voel ik me alweer iets beter. Komende dagen, tussen de activiteiten door, maar rustig aan doen. En 5 dagen in de schaduw doorbrengen (ivm de kuur). Wat hier toch een stuk lastiger is dan in Nederland.

Zo, het is weer een heel verhaal geworden, maar nu zijn jullie weer helemaal op de hoogte.

Liefs en mooi bly,