4 Goodbye teacher

1 juli 2014 - Port Alfred, Zuid-Afrika

Ik hoor de kinderen het nog zeggen: “Goodmorning teacher”. Allemaal gaan ze staan, wachtend totdat ik zeg dat ze weer mogen gaan zitten. Wat een gestructureerd systeem lijkt is soms een ongelofelijke chaos. 50 kinderen in één klas, leerkrachten die onder schooltijd vergaderingen hebben en  een bureau vol losse papieren. Ook schokkende momenten gehad, vooral de eerste ervaring met slaan in de klas. Iets wat wij niet gewend zijn, maar hier onderdeel van de cultuur is.
Maar wat heb ik ook met de kinderen gelachen. Bijzonder was het dat ik als blanke bij grade 4 in de klas kwam. Veel aardrijkskunde en geschiedenis gegeven, waar ook ik nieuwe dingen heb geleerd (lees: hoofdstuk Mandela).
Tijdens een van de laatste lessen hadden we het over transportmiddelen. Toen ik een auto gingen tekenen lag bijna de hele klas in een deuk. Mijn kleuter tekening was het toppunt van de dag. Helemaal toen ik zag hoe gong sommige kinderen konden tekenen. Dan keek ik ze aan, en zij mij en moesten we ontzettend hard lachen. Ze konden beter tekenen dan de leerkracht. HOERA!
Respect heb ik gekregen voor de leerkrachten hier. Ook al is de manier van onderwijzen soms wat vreemd, de werkdruk is hier enorm hoog. Waar wij klagen over het nakijken van 30 schriften, moeten ze hier voor elk vak 50 na kijken. Tussendoor moeten de resultaten gerapporteerd worden, moeten er vergaderingen gehouden worden en soms geven leerkracht in meer dan een klas les. Gewoon omdat er een tekort aan personeel is het de overheid dit probleem niet wil zien. Dus een ode aan de Zuid Afrikaanse leerkrachten in de townships!
Als afsluiting heb ik met de kinderen van grade 4 gesport. 100 kinderen stonden te trappelen om lekker te bewegen. Uit het lint gingen ze, toen ze zagen dat ik voor de school nieuwe sport materialen had gehaald. Er is gevoetbald, gerugbyd, overgooien met ballen, touwtje gesprongen en zelf gekaatst! Heerlijk om ze zo gelukkig te zien met de nieuwe spullen. Als ik al die mooie koppies zie, ben ik trots dat ik mijn steentje heb bij kunnen dragen. Nu is het loslaten, en ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat ze allemaal goed terecht komen. “Goodbye children…”