Ik ga verhuizen en ik neem mee…

Molweni (hallo allemaal),

Inmiddels hebben we een prachtige vakantie van twee weken achter de rug. We hebben ontzettend veel kunnen zien van Johannesburg. Via deze weg wil ik Dirkje en Rebecca nogmaals bedanken voor de gastvrijheid, geweldig dat we twee weken bij jullie konden logeren.

Zaterdag zijn we naar Port Elizabeth gevlogen. Op het vliegveld in Johannesburg moesten we ons aansluiten in een lange rij, wachtend op de bagage incheck. Onze koffers konden ingepakt worden met folie zodat we beter beschermd zijn tegen diefstal. Gratis dit keer, dus altijd doen. Dirkje ging met die meneer mee en wij bleven in de rij staan. Opeens kwam er een meneer bij mij met een heel verhaal over dat ik ergens anders kon gaan staan. Ik snapte eerst de hit niet. Maar toen Marlies en ik met hem mee liepen, zag ik tot mijn verbazing dat we gewoon de hele rij voorbij liepen. Toen ging er een belletjes rinkelen: Het eerste voordeel van blond zijn in een Afrikaans land. Zo duurde het wachten opeens een stuk korter.

Na een goede vlucht kwamen we om half 1 aan in Port Elizabeth. Het busje van Stenden was net vertrokken, dus mochten we wachten tot 3 uur. Ach, het gaat hier allemaal op z’n Afrikaans. Niet druk maken en maar lekker gaan zitten.

Rond half 6 kwamen we eindelijk aan de op de campus. Natuurlijk waren we benieuwd waar we het komende halfjaar mochten verblijven.. Dit viel helaas ontzettend tegen! Een oud vervallen hotel was onze verblijfplaats. Omdat Stenden SA een studenten overschot heeft moeten ze uitwijken naar hotels in omgeving. Ik kon wel janken! Het rook als een muffe klamme zolder. Deuren wilden niet goed op slot, we moesten via het balkon naar de wc, tegels misten uit de badkamer en er zat schimmel in mijn deken.. HIER WIL IK NIET BLIJVEN!!

Na een kort nachtje was ik er helemaal klaar mee. Gelukkig waren de andere meiden in het hotel er ook niet over te spreken. Zij hadden vannacht het noodnummer van Stenden gebeld. Vandaag hadden we om 10 uur een gesprek met alle meiden, de manager en degene die de kamers regelt. Eerst viel het wat stil omdat het in het Engels ging. Gelukkig sprak de manager Nederlands, dus ben ik overgestapt. Zo kan ik in ieder geval mijn ongenoegen uiten. Veel meiden sprongen nu ook in en het werd duidelijk dat niemand hier wilde blijven. Ze gingen kijken wat ze konden doen.

Een uurtje later werden we gebeld. Weer verzamelen en horen wat ze hebben te zeggen. Vandaag zouden we nog verhuizen. Wel iets verder van de campus maar alles beter dan dit. We kwamen in een prachtig huisje boven op de berg. Een blokhut voor 4 personen met eigen keuken, woonkamer en balkon.. Het leek bijna te mooi om waar te zijn en inderdaad…. We mogen deze week nog een keer verhuizen!!! In verband met een overstroming vorig jaar kunnen ze deze huizen niet meer verzekeren, en dus onze veiligheid niet garanderen. We horen deze week waar we komen en wanneer we weer gaan verhuizen.

Verder hebben we deze week introductie. Elke dag een aantal lessen. We hebben ons eerste lesje Xhosa ook al gehad. De plaatselijke taal met veel klikjes en rare klanken. Geweldig!! Ook brengen we bezoek aan de township en maken we kennis met traditioneel voedsel. Meer daar over, later deze week.

Om je hier druk te maken over alles heb ik al een beetje afgeleerd. Eerst baalde ik ontzettend. Ik kwam er achter dat ik daar niet zoveel mee opschiet. Gewoon maar laten gebeuren (natuurlijk wel aangeven wat je wel en niet wilt..) en rustig aan doen. De omgeving is hier prachtig. Vanaf de campus kunnen we de oceaan zien liggen.. Prachtige blauwe zee met heerlijke golven (de Noordzee is er niks bij). Heerlijk weer en zoveel nieuwe leuke mensen. Ondanks de vervelende start ga ik er hier iets moois van maken! De komende vijf maanden ga ik me hier wel vermaken.

Liefs en mooi bly,